Υπόθεση Άλεξ: η εξαφάνιση που σημάδεψε μια ολόκληρη χώρα

Ήταν 3 Φεβρουαρίου 2006, όταν ο 11χρονος Άλεξ Μεσχισβίλι, παιδί γεωργιανής καταγωγής, χάθηκε χωρίς ίχνος στη Βέροια. Είχε μόλις τελειώσει την προπόνησή του στο μπάσκετ, στο κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς, και κατευθυνόταν προς το πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του. Δεν έφτασε ποτέ.

Όσο περνούσαν οι ώρες και το παιδί δεν επέστρεφε στο σπίτι, η ανησυχία μετατράπηκε σε πανικό. Η μητέρα του, Νατέλα, και ο πατριός του βγήκαν στους δρόμους, ρωτώντας περαστικούς, γείτονες, γνωστούς. Κανείς δεν είχε δει τον Άλεξ. Ύστερα από άκαρπες αναζητήσεις, η μητέρα του απευθύνθηκε στην Αστυνομία και δήλωσε την εξαφάνιση του γιου της.

Από τις πρώτες κιόλας ημέρες, τα σενάρια πλήθαιναν. Απαγωγή, διαφυγή στο εξωτερικό, ακόμα και εμπλοκή του βιολογικού πατέρα. Ο φόβος για κύκλωμα σωματεμπορίας πλανιόταν βαριά πάνω από την υπόθεση. Η αγωνία δεν περιοριζόταν πια στη Βέροια. Ολόκληρη η χώρα παρακολουθούσε, μέρα και νύχτα, με κομμένη την ανάσα, περιμένοντας ένα σημάδι ζωής.

Η έρευνα που άλλαξε την πορεία της υπόθεσης

Σαράντα ημέρες μετά την εξαφάνιση, η Αγγελική Νικολούλη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να αρχίσει να αποκαλύπτεται η αλήθεια. Μέσα από μαρτυρίες, έφερε στο φως τη δράση μιας ομάδας ανηλίκων που εκφόβιζαν και κακοποιούσαν πιο αδύναμα παιδιά. Πολύ γρήγορα, η δημοσιογράφος αντιλήφθηκε ότι το νήμα της εξαφάνισης του Άλεξ οδηγούσε σε αυτά τα παιδιά και ενημέρωσε τις Αρχές.

Ωστόσο, η εκδοχή αυτή θεωρήθηκε αρχικά ακραία. Οι έρευνες συνέχισαν για καιρό σε λάθος κατευθύνσεις, χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Χρόνο που ίσως να είχε αλλάξει την τροπή των πραγμάτων.

Τελικά, έπειτα από ανακρίσεις, πέντε ανήλικοι ηλικίας 11 έως 13 ετών, δύο ελληνικής καταγωγής, ένας Αλβανός, ένας Βορειοηπειρώτης και ένας Ρουμάνος, ομολόγησαν τον θανάσιμο τραυματισμό του Άλεξ. Λίγο αργότερα, τρεις από αυτούς ανακάλεσαν, ισχυριζόμενοι ότι ομολόγησαν υπό πίεση.

Η νύχτα που χάθηκε ο Άλεξ

Ο Βορειοηπειρώτης ανήλικος ήταν εκείνος που περιέγραψε με λεπτομέρειες τι συνέβη. Σύμφωνα με την απολογία του, ο Άλεξ τραυματίστηκε θανάσιμα ύστερα από καβγά με την ομάδα των παιδιών στο κέντρο της Βέροιας, κοντά στο Δημαρχείο.

Προσπαθώντας να καλύψουν όσα είχαν κάνει, μετέφεραν το παιδί σε ένα ακατοίκητο σπίτι και τον άφησαν εκεί αβοήθητο, μέσα στο κρύο και τον χιονιά, να πεθάνει μόνος. Δύο ημέρες αργότερα, τοποθέτησαν τη σορό του σε καρότσι και τη μετέφεραν στο ποτάμι της Μπαρμπούτας. Από εκεί και μετά, ενήλικες του περιβάλλοντός τους φέρονται να βοήθησαν στην εξαφάνιση των ιχνών.

Η σορός του Άλεξ δεν βρέθηκε ποτέ.

Δικαιοσύνη χωρίς απαντήσεις

Παρά την απουσία της σορού, οι ανήλικοι κρίθηκαν ένοχοι για μη σκοπούμενη θανατηφόρα σωματική βλάβη και περιύβριση νεκρού, με την επιβολή αναμορφωτικών μέτρων, σύμφωνα με τον νόμο περί ανηλίκων.

Ένοχος κρίθηκε και ο παππούς δύο εκ των παιδιών, ο οποίος γνώριζε τι είχε συμβεί και καταδικάστηκε για υπόθαλψη εγκληματία και ψευδορκία. Οι γονείς των ανηλίκων καταδικάστηκαν για παραμέληση εποπτείας, με μοναδική εξαίρεση τη μητέρα του Ρουμάνου παιδιού, η οποία είχε απευθυνθεί εγκαίρως στις Αρχές ζητώντας βοήθεια για τη συμπεριφορά του γιου της.

Το 2014, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας επιδίκασε στη μητέρα του Άλεξ αποζημίωση 150.000 ευρώ για την ψυχική οδύνη που υπέστη. Καμία απόφαση, όμως, δεν μπορούσε να της επιστρέψει το παιδί της.

Η πληγή που δεν έκλεισε ποτέ

Η υπόθεση του μικρού Άλεξ σκέπασε τη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων σαν ένα μαύρο πέπλο. Για εβδομάδες, ολόκληρη η χώρα αγωνιούσε να μάθει τι απέγινε το παιδί. Και όταν η αλήθεια άρχισε να αποκαλύπτεται, η οργή και η θλίψη έγιναν ένα.

Πρόκειται για μία από τις πρώτες υποθέσεις bullying που συγκλόνισαν την Ελλάδα. Μια υπόθεση που ακόμη και σήμερα εξοργίζει, γιατί δεν έδωσε ποτέ όλες τις απαντήσεις. Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ ένα σώμα. Γιατί μια μάνα, τόσα χρόνια μετά, δεν έχει έναν τάφο να ανάψει ένα κερί για το παιδί της.

Ο Άλεξ χάθηκε, αλλά η ιστορία του παραμένει ανοιχτή πληγή. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό απ' όλα.