Βανδαλισμός γηπέδου Καλαμαριάς: Μισή συγγνώμη, ολόκληρη προσβολή

Πριν λίγα εικοσιτετράωρα, όπως έγινε γνωστό σημειώθηκε βανδαλισμός στο γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Δεν επρόκειτο για έναν τυχαίο τοίχο ή μια πρόχειρη μουτζούρα. Οι φθορές έγιναν πάνω σε γκράφιτι με ιστορικό και συναισθηματικό βάρος για τον σύλλογο και τον κόσμο του. Ανάμεσά τους, εκείνο του πρώτου προέδρου του Απόλλωνα Καλαμαριάς, αλλά και ένα γκράφιτι αφιερωμένο στη μνήμη του αδικοχαμένου Άλκη Καμπανού, ενός παιδιού που έχασε τη ζωή του από οπαδική βία.

Ο πρόεδρος του Απόλλωνα, Φώτης Μπαλτιδής, σύμφωνα με όσα κυκλοφόρησαν, προχώρησε σε μηνυτήρια αναφορά για το περιστατικό. Στη συνέχεια, οπαδοί από την πλευρά του Αγροτικού Αστέρα φέρονται να επισκέφθηκαν τον χώρο και να αποκατέστησαν μέρος των βανδαλισμών.

Μέχρι εδώ, η υπόθεση θα μπορούσε να κλείσει με μια απλή, καθαρή συγγνώμη. Με ανάληψη ευθύνης. Με σεβασμό στη μνήμη, στους ανθρώπους και στα σύμβολα. Όμως δεν έμεινε εκεί.

Οι Green Ghetto Club – Agrotikos Asteras, μέσω ανάρτησής τους στο Facebook, επέλεξαν όχι μόνο να εξηγήσουν την πράξη της αποκατάστασης, αλλά και να επιτεθούν λεκτικά, κάνοντας λόγο για «στραβοστόμηδες από τα ανατολικά», κατηγορώντας άλλους ότι «πατάνε επί πτωμάτων» και ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα likes και οι εντυπώσεις στα social media.

Και εδώ γεννιέται το ουσιαστικό ερώτημα:
Είναι αυτός ο σεβασμός;

Η διόρθωση ενός βανδαλισμού δεν αποτελεί πράξη ανωτερότητας. Είναι το ελάχιστο αυτονόητο. Δεν διαγράφει την αρχική πράξη, ούτε την προσβολή. Πολύ περισσότερο, δεν σου δίνει το ηθικό δικαίωμα να επιτίθεσαι σε άλλους, χρησιμοποιώντας υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και γεωγραφικές αναφορές που μόνο διχασμό γεννούν.

Η μνήμη του Άλκη Καμπανού δεν ανήκει σε καμία θύρα, σε κανέναν σύνδεσμο, σε κανένα χρώμα. Ανήκει σε όλους και, κυρίως, δεν προσφέρεται για επικοινωνιακά αντίβαρα, υπαινιγμούς και οπαδικές αντεγκλήσεις. Όταν λες «συγγνώμη», δεν δείχνεις δάχτυλα. Δεν μειώνεις άλλους. Δεν χτίζεις αφήγημα αυτοδικαίωσης.

Αν πραγματικά θέλουμε να μιλήσουμε για σεβασμό και μπέσα, αυτά αποδεικνύονται στη σιωπή, στην πράξη και στην αυτοκριτική. Όχι σε αναρτήσεις γεμάτες ειρωνεία, χαρακτηρισμούς και νέες προσβολές.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι ποιος έβγαλε φωτογραφίες ή ποιος «μάζεψε likes».
Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και σήμερα, κάποιοι δεν έχουν καταλάβει πως υπάρχουν γραμμές που δεν τις περνάς ποτέ.

Ότι όλες οι ομάδες οφείλουν να σέβονται η μία την άλλη.

Και κανένας να μη ανάβει φυτίλια έχθρας.

Ούτε με σπρέι.
Ούτε με post.
Ούτε με μισές συγγνώμες.

Το παρόν άρθρο αποτελεί σχολιασμό δημόσιων γεγονότων και δημόσιων αναρτήσεων και εκφράζει άποψη, όχι απόδοση ποινικών ευθυνών.