Όταν σωπαίνει η κερκίδα και μιλά η ανθρωπιά για τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ

Γράφει η Όλγα Νεράντζη

Η Θεσσαλονίκη από χθες πενθεί. Επτά νέες ζωές, επτά φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, έφυγαν άδικα, αφήνοντας πίσω τους σιωπή, πόνο και ένα συλλογικό βάρος που δεν χωρά λέξεις. Μπροστά σε μια τέτοια απώλεια, τα συνθήματα σβήνουν, τα χρώματα ξεθωριάζουν και αυτό που μένει είναι η ανθρώπινη ανάγκη για σεβασμό και συμπαράσταση.

Μέσα από επίσημες ανακοινώσεις, μηνύματα και αναρτήσεις συνδέσμων, ομάδες και φίλαθλοι από όλη την Ελλάδα αποχαιρετούν τα επτά παλικάρια. Όχι με κραυγές, αλλά με λόγια λιτά και βαριά. Με λόγια που δείχνουν ότι υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο σταματά να χωρίζει.

Ολυμπιακός, ΑΕΚ, Άρης, Παναθηναϊκός. Ομάδες που παραδοσιακά βρίσκονται απέναντι στον ΠΑΟΚ, από χθες στέκονται δίπλα. Δηλώνουν σοκαρισμένοι, εκφράζουν συλλυπητήρια, χαμηλώνουν τον τόνο. Το ίδιο και φίλαθλοι κάθε ελληνικής ομάδας, από κάθε γωνιά της χώρας. Γιατί μπροστά στον θάνατο, δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι.

Οι ανακοινώσεις δεν έχουν οπαδικό χαρακτήρα. Έχουν ανθρώπινο. Μιλούν για απώλεια, για νέους ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι τους, για οικογένειες που άλλαξε για πάντα η ζωή τους. Και αυτός ο κοινός θρήνος γίνεται γέφυρα. Ενώνει εκεί που άλλοτε υπήρχαν διαχωριστικές γραμμές.

Η Θεσσαλονίκη θρηνεί, αλλά μαζί της θρηνεί ολόκληρη η φίλαθλη Ελλάδα. Σιωπηλά, με σεβασμό, με μια υπόσχεση άγραφη αλλά δυνατή: ότι η ανθρωπιά μπορεί να σταθεί πάνω από τα χρώματα, πάνω από τις κόντρες, πάνω από τις εξέδρες.

Σε τέτοιες στιγμές, το ποδόσφαιρο θυμίζει τι θα έπρεπε να είναι πάντα. Ένα παιχνίδι που μας ενώνει. Και οι άνθρωποι, πριν απ' όλα, άνθρωποι.

Καλό ταξίδι στα επτά παλικάρια. Δεν θα ξεχαστούν.