Μετρό προς Καλαμαριά: προορισμός ή απλώς πέρασμα;

Το Μετρό στην Καλαμαριά δεν είναι απλώς ένα έργο υποδομής. Είναι μια αλλαγή κατεύθυνσης. Αλλάζει τις συνήθειες, τις επιλογές και τις ροές ανθρώπων μέσα στην πόλη. 

Και όσο πλησιάζει η ολοκλήρωσή του, τόσο πιο καθαρά διαμορφώνεται το πραγματικό ερώτημα: θα γίνει η Καλαμαριά ένας εύκολος προορισμός με περιεχόμενο ή απλώς μια ακόμη στάση;

Το καλοκαίρι, η απάντηση μοιάζει προφανής. Η εγγύτητα στη θάλασσα, η ανάγκη για ανοιχτό χώρο και δροσιά, κάνουν την Καλαμαριά την πιο κοντινή διέξοδο για χιλιάδες Θεσσαλονικείς. Με το Μετρό, η απόσταση μικραίνει και η καθημερινή επίσκεψη γίνεται εφικτή. Αυτό σημαίνει περισσότερος κόσμος, περισσότερη κίνηση, περισσότερες ευκαιρίες για την τοπική αγορά.

Όμως η Καλαμαριά δεν είναι μόνο καλοκαίρι.

Είναι μία από τις λίγες περιοχές της πόλης που έχουν υποδομές και λόγο επίσκεψης όλο τον χρόνο. Τα κλειστά γήπεδα μπάσκετ στον Φοίνικα, στη Μίκρα, στο κέντρο της Καλαμαριάς, τα γήπεδα ποδοσφαίρου, οι εγκαταστάσεις τένις και οι χώροι άθλησης, αποτελούν σταθερούς πόλους έλξης. Κάθε Σαββατοκύριακο, κάθε χειμερινή περίοδο, αθλητές, ομάδες, γονείς και φίλαθλοι μετακινούνται για αγώνες, προπονήσεις και διοργανώσεις.

Με το Μετρό, αυτές οι μετακινήσεις μπορούν να γίνουν ευκολότερες, πιο γρήγορες και πιο οργανωμένες. Η Καλαμαριά μπορεί να εξελιχθεί σε αθλητικό κόμβο της ανατολικής Θεσσαλονίκης, προσελκύοντας κόσμο που δεν έρχεται απλώς για μια βόλτα, αλλά για συμμετοχή, για δράση, για παρουσία.

Στην ίδια εξίσωση μπαίνουν και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Γιατροί, διαγνωστικά κέντρα, θεραπευτές, γραφεία υπηρεσιών. Η Καλαμαριά εδώ και χρόνια λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για ανθρώπους που επιλέγουν την περιοχή όχι μόνο για αναψυχή, αλλά και για εξυπηρέτηση. Η εύκολη πρόσβαση με το Μετρό μπορεί να ενισχύσει αυτή τη δυναμική, φέρνοντας καθημερινή κίνηση, σταθερή και όχι εποχική.

Και φυσικά, στο κέντρο όλων αυτών βρίσκεται ο πεζόδρομος της Καλαμαριάς. Ένας χώρος που έχει αποκτήσει τη δική του πιάτσα, τη δική του ταυτότητα. Καφέ, μαγαζιά, εστίαση, μικρές επιχειρήσεις που δεν απευθύνονται μόνο στον περαστικό, αλλά στον άνθρωπο που θα μείνει, θα περπατήσει, θα καθίσει. 

Περιοχές όπως το Καραμπουρνάκι. Που επίσης τα καλοκαίρια έχει την δικής της αίγλη η Σοφούλη.

Το Μετρό μπορεί να ενισχύσει αυτή τη ζώνη ζωής, αρκεί να μη μετατραπεί σε απλό διάδρομο διέλευσης.

Και εδώ επιστρέφουμε στη Μαρίνα Αρετσούς.

Η Μαρίνα δεν είναι απλώς ένα φιλέτο γης. Είναι το σημείο όπου η Καλαμαριά συναντά τη θάλασσα χωρίς εισιτήριο και φραγμούς. Είναι ο λόγος που η περιοχή λειτουργεί ως προορισμός και όχι ως στάση. Την ίδια στιγμή που το Μετρό προς την Καλαμαριά μπαίνει στην τελική του ευθεία, επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση το ζήτημα της παραχώρησής της ίσως σε κάποιον ιδιώτη. Μια εξέλιξη που μόνο τυχαία δεν μοιάζει.

Όσο η πρόσβαση γίνεται ευκολότερη, τόσο αυξάνεται και η αξία του παραλιακού μετώπου. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν η περιοχή θα αναπτυχθεί, αλλά για ποιον. Αν η Μαρίνα αλλάξει χαρακτήρα, η Καλαμαριά κινδυνεύει να χάσει το πιο δυνατό της πλεονέκτημα: τον δημόσιο, ανοιχτό της χώρο. Ο κόσμος θα συνεχίσει να έρχεται, αλλά θα περνά πιο γρήγορα, θα καταναλώνει πιο επιλεκτικά και θα φεύγει.

Το πραγματικό στοίχημα της Καλαμαριάς δεν είναι το Μετρό. Είναι η συνολική εμπειρία που θα προσφέρει. Θάλασσα, αθλητισμός, υπηρεσίες, αγορά, γειτονιά. Ένας τόπος που λειτουργεί δώδεκα μήνες τον χρόνο και όχι μόνο όταν ο καιρός το επιτρέπει.

Το Μετρό μπορεί να φέρει περισσότερο κόσμο. Το αν αυτός ο κόσμος θα βρει μια Καλαμαριά ανοιχτή, ζωντανή και δική του, δεν είναι θέμα έργων. Είναι θέμα επιλογών.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το Μετρό θα αλλάξει και τις επιλογές του κόσμου. Για πολλούς κατοίκους του κέντρου, η καθημερινότητα έχει γίνει κουραστική, θορυβώδης και ασφυκτική. Όταν η μετακίνηση προς την Καλαμαριά γίνεται εύκολη και γρήγορη, η επιλογή είναι σχεδόν αυτονόητη. Γιατί να μείνεις στο υπερφορτωμένο και ασφυκτικό κέντρο, όταν μπορείς σε λίγα λεπτά να βρεθείς κοντά στη θάλασσα, σε γειτονιές που περπατιούνται, σε χώρους που προσφέρουν ζωή και όχι πίεση;