Επαναλαμβανόμενα περιστατικά σεξισμού στη δημόσια πολιτική ζωή

Οργή και απογοήτευση προκάλεσε η σεξιστική επίθεση του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών, Κωνσταντίνου Κυρανάκη, εις βάρος της βουλευτή της Νέας Αριστεράς, Πέτης Πέρκα.

 Παρότι ο ίδιος προχώρησε σε δημόσια συγγνώμη, το περιστατικό προστέθηκε σε μια μακρά αλυσίδα ανάλογων συμπεριφορών, επιβεβαιώνοντας ότι ο σεξισμός παραμένει παρών στον κοινοβουλευτικό λόγο.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Λιγότερο από δέκα ημέρες νωρίτερα, καταδικαστέα συμπεριφορά επέδειξε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρης Καιρίδης, την ώρα που βρισκόταν στο βήμα η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Τα περιστατικά, ωστόσο, δείχνουν ότι ο σεξισμός δεν έχει φύλο. Η ίδια η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας προχώρησε σε σεξιστική επίθεση κατά της Μαρίας Συρεγγέλα, όταν αντί πολιτικής κριτικής επέλεξε να αναφερθεί στην εμφάνισή της και συγκεκριμένα στα… καλσόν της.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου βρέθηκε στο επίκεντρο και τρίτου επεισοδίου, αυτή τη φορά ως αποδέκτρια επίθεσης από τον βουλευτή της ΝΔ, Δημήτρη Κυριαζίδη. Ο τελευταίος απομακρύνθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του, ωστόσο επτά μήνες αργότερα επανεντάχθηκε, με επιστολή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Βουλή δεν αποτελεί τη μοναδική σκηνή τέτοιων φαινομένων. Σε τηλεοπτικό πάνελ, ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καλογερόπουλος, αντί πολιτικής απάντησης, σχολίασε προς τη Μάρα Κουκουδάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ότι «ο άντρας της είναι ήρωας».

Θύμα σεξιστικής απαξίωσης υπήρξε και η Έφη Αχτσιόγλου, όταν ο τότε βουλευτής της ΝΔ και νυν υφυπουργός Πολιτισμού, Ιάσων Φωτήλας, αμφισβήτησε δημόσια αν ανταποκρίνεται στα «πρότυπα ομορφιάς» μιας αριστερής πολιτικού.

Τα περιστατικά αυτά δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «άστοχες στιγμές» ή μεμονωμένες παρεκτροπές. Συνθέτουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που αποκαλύπτει πόσο βαθιά ριζωμένος παραμένει ο σεξισμός στον δημόσιο λόγο και την πολιτική ζωή.

Όσο οι συγγνώμες δεν συνοδεύονται από ουσιαστική αυτοκριτική και πραγματικές συνέπειες, τα έδρανα θα συνεχίσουν να φιλοξενούν συμπεριφορές που προσβάλλουν τη Δημοκρατία. Γιατί ο σεβασμός δεν είναι ζήτημα φύλου ή παράταξης, αλλά θεμελιώδες στοιχείο πολιτικού πολιτισμού.