Αφιέρωμα στον Μουσικό Γαλαξία. Στον ήχο μιας άλλης Καλαμαριάς

Υπήρξε μια εποχή που η Καλαμαριά δεν ήταν απλώς γειτονιά.
Ήταν έδρα. Ήταν σημείο αναφοράς στα FM.
Εκεί, σε ένα ημιυπόγειο στούντιο, γεννήθηκε ο Μουσικός Γαλαξίας – ένα ραδιόφωνο που δεν αρκέστηκε να παίζει μουσική, αλλά άνοιξε μικρόφωνα στον κόσμο.

Στα μέσα και τέλη της δεκαετίας του '90, ο Μουσικός Γαλαξίας έγινε το βραδινό καταφύγιο εκατοντάδων μαθητών. Με δυο γραμμές ανοιχτές, αγόρια και κορίτσια μιλούσαν μεταξύ τους ζωντανά στον αέρα. Απλές κουβέντες, αθώες εξομολογήσεις, μικρά φλερτ, σιωπές και γέλια. Και όταν η κουβέντα «κόλλαγε», μια ερώτηση από το στούντιο αρκούσε για να συνεχιστεί η μαγεία.

Δεν χρειαζόταν να μιλήσεις για να ανήκεις.
Πολλοί απλώς άκουγαν.
Με το ραδιόφωνο ανοιχτό στο δωμάτιο, μετά το διάβασμα, πριν τον ύπνο.
Κι όμως θυμούνται ακόμη φωνές, περιοχές, ώρες, ακόμα και συχνότητες.

Γύρω από τον σταθμό δημιουργήθηκε κάτι σπάνιο: μια άτυπη κοινότητα.
Ακροατές που γνωρίζονταν πρώτα από τη φωνή και μετά από κοντά.
Συναντήσεις εκτός αέρα, καφετέριες, πηγαδάκια, παρέες που ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα.

Ο Μουσικός Γαλαξίας ήταν παιδί της εποχής του.
Πριν τα social, πριν τα chat, πριν τα likes.
Όταν η επικοινωνία ήθελε θάρρος και φαντασία.
Και το ραδιόφωνο μπορούσε να ενώσει ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα πώς μοιάζει ο άλλος.

Με τον καιρό όλα άλλαξαν. Οι ζωντανές γραμμές σίγησαν, οι εκπομπές λιγόστεψαν, τα FM γέμισαν playlists. Όμως για όσους μεγάλωσαν τότε, ο Μουσικός Γαλαξίας δεν ήταν ποτέ απλώς ένας σταθμός.

Ήταν κομμάτι της εφηβείας τους.
Ήταν η Καλαμαριά στον αέρα.
Ήταν μια εποχή που δεν ξαναγυρνά — αλλά δεν ξεχνιέται.